Κούβελα Μεσσηνίας - Νέδα

Αφιερωμένο στους απανταχού Κουβελαίους

Δευτέρα, 2 Σεπτεμβρίου 2019

Ψήνοντας στον παραδοσιακό ξυλόφουρνο και την ψησταριά μαζί με καλή παρέα


Σε συνέχεια προηγούμενης ανάρτησής μου σχετικά με την κατασκευή ψησταριάς και παραδοσιακού ξυλόφουρνου, όπως είχα υποσχεθεί, ήρθε ο καιρός να αναρτήσω τα αποτελέσματα.

Μετά από πολύ κόπο και πολλές ώρες προσωπικής μου ενασχόλησης, μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι είμαι απόλυτα ευχαριστημένος με το αποτέλεσμα και ότι τελικά άξιζε τον κόπο.
Η κατασκευή ολοκληρώθηκε φέτος στις καλοκαιρινές διακοπές και δοκιμάστηκε ενδελεχώς αρκετές φορές με πολύ καλή παρέα.
Συγκεκριμένα ο ξυλόφουρνος άναψε 3 φορές. 
Μία για αρνάκι ψητό το Δεκαπενταύγουστο, μία για πίτσες και μία για γεμιστά.

Η ψησταριά από την άλλη άναψε αρκετές φορές κυρίως τα απογεύματα μετά τις βουτιές στην Νέδα.

Ψωμάκι δεν πρόλαβα να ψήσω αλλά δεν πειράζει, την επόμενη φορά. 
Μπορείτε να πάρετε μία γεύση από τις επισυναπτόμενες φωτογραφίες
















Παρασκευή, 30 Αυγούστου 2019

Νέδα River trekking καλοκαίρι 2019

Η Νέδα έχει γίνει διάσημη για τις ομορφιές που προσφέρει στον επισκέπτη κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες. ¨Όπως έχω αναφέρει και στο παρελθόν, το σημείο για το οποίο έχει γίνει γνωστή είναι οι καταρράκτες στο στόμιο, οι οποίοι παρεμπιπτόντως είναι σε παραπόταμο της Νέδας και όχι στην Νέδα που αναφέρουν οι περισσότεροι. Η ομορφιά της σε εκείνο το σημείο ομολογώ είναι παραδεισένια.  Όμως και το κομμάτι που διασχίζει την περιοχή του χωριού μας δεν πάει πίσω. Διαθέτει καταρράκτες (παραπόταμος Γκούρζας 2 μεγάλοι), διαθέτει φαράγγια (μετά το πετρογέφυρο), πηγές με κρυστάλλινο νερό (Στοιχειό), ένα μοναδικής ομορφιάς πετρόχτιστο γεφύρι, λίμνες για βουτιές και γενικά έχει σημεία με αξιοζήλευτη ομορφιά και όλα αυτά μόνο σε 15 λεπτά απόσταση από το χωριό μας.
Η διάσχιση ποταμού ή river trekking όπως συνηθίζει να λέγεται είναι κάτι για το οποίο ενδείκνυται η Νέδα. Για να το κάνει κάποιος χρειάζεται λιγοστό εξοπλισμό και προσοχή σε μερικές λεπτομέρειες για να μην υπάρξουν δυσάρεστες εκπλήξεις.
Αρχικά είναι απαραίτητα παπούτσια κατάλληλα για διάσχιση ποταμού. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν και αυτά για την θάλασσα τα οποία έχουν ελάχιστο κόστος αλλά δεν αντέχουν για μεγάλες διαδρομές (την επόμενη χρονιά θες καινούργια).
Τα μπατόν πεζοπορίας  είναι ένας ακόμα απαραίτητος εξοπλισμός όπου και αυτά μπορούν να αντικατασταθούν με 2 καλάμια, μία χαρά δουλειά κάνουν, αρκεί να μην έχουν μυτερές εσοχές στο τελείωμα και κινδυνεύουμε σε κάποιο στραβοπάτημα να καρφωθούμε.
Τέλος  τα σημαντικότερα κατά την γνώμη μου είναι η πρόγνωση για δυνατούς ανέμους  και η πρόγνωση του καιρού γενικότερα για επικίνδυνα καιρικά φαινόμενα.
Αν έχει αέρα δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να ξεκινήσουμε γιατί υπάρχει η πιθανότητα πυρκαγιάς η οποία επεκτείνεται ραγδαία όταν φυσάει δυνατός άνεμος και μπορεί να μας εγκλωβίσει.
Επίσης πρέπει να έχουμε δει τον καιρό για το σημείο που θα διασχίσουμε αλλά και για όλη την προηγούμενη διαδρομή. Μια καταιγίδα σε κάποιο σημείο του ποταμού μπορεί να αυξήσει άμεσα και κατά πολύ την ποσότητα νερού  και δεν θα θέλαμε να μας συμβεί όταν είμαστε σε κάποιο κλειστό σημείο (φαράγγι) του ποταμού.
Τα σημεία που μπορούμε να ξεκινήσουμε είναι 2. Το ένα είναι ανατολικά του χωριού, στο σημείο Στοιχειό, όπου μπορούμε να φθάσουμε άνετα με αυτοκίνητο γιατί πρόκειται για διαδρομή σε ασφαλτοστρωμένο δρόμο. Από εκεί μπορούμε να πάμε είτε ανάποδα στο ποτάμι, είτε προς την φορά του ποταμού. Για τους αρχάριους θεωρώ πως είναι πολύ καλό σημείο για εξοικείωση. Αν κατευθυνθούμε προς την φορά του ποταμού μπορούμε να φτάσουμε στον παραπόταμο της Γκούρζας τον οποίο θα συναντήσουμε ένα χιλιόμετρο περίπου μετά το τσιμεντένιο γεφύρι στα αριστερά μας. Άμα ανέβουμε τον παραπόταμο για 50 με 100 μέτρα θα δούμε έναν μεγάλο καταρράκτη. Θέλει προσοχή γιατί το σημείο έχει κάποια δυσκολία αλλά με λίγη προσοχή μπορούμε να το ανέβουμε.
Το δεύτερο σημείο είναι  δυτικά του χωριού στο πετρογέφυρο. Μετά το χωριό Μαυρομάτι υπάρχει ταμπέλα που δείχνει αριστερά σε χωμάτινη διαδρομή. Ο χωματόδρομος από εκεί μέχρι το πετρογέφυρο είναι 3 χιλιόμετρα και θέλει προσοχή με «απλό» Ι.Χ. κυρίως για την φθορά των ελαστικών. Για μένα είναι το ομορφότερο σημείο. Ακολουθώντας την ροή του ποταμού διασχίζεις ένα φαράγγι με απίστευτη ομορφιά και μετά από 500 περίπου μέτρα συναντάς την Γεράνια λίμνη. Έτσι είχαν ονομάσει οι Κουβελαίοι το σημείο του ποταμού το οποίο είναι ανάμεσα σε βράχους στο σημείο που εκβάλει ο παραπόταμος από τα Ζήλιανα (πηγή που υδροδοτεί το χωριό μας). Στο σημείο αυτό για περίπου 10 μέτρα απόσταση το ποτάμι έχει βάθος γύρω στα 4 με 5 μέτρα και σχηματίζει μια λίμνη ανάμεσα σε βράχια. ¨Όπως αναφέρουν παλαιότεροι στην λίμνη αυτή είχαν πνιγεί 2 παιδιά. Έπαιζαν με τον σκύλο τους και συγκεκριμένα τον πετούσαν μέσα στην λίμνη ώσπου ένα παιδί γλίστρησε από τα βράχια και έπεσε μέσα. Δεν ήξερε κολύμπι και το άλλο παιδί που ούτε αυτό ήξερε βούτηξε για να το σώσει. Λένε ότι τα βρήκαν και τα δύο αγκαλιασμένα και πνιγμένα στο βάθος της λίμνης. Δεν ξέρω αν είναι αληθινή ιστορία ή την έλεγαν για να φοβηθούν τα παιδιά και να μην πλησιάζουν το μέρος, έτσι πάντως μου τα είχε αναφέρει η γιαγιά μου.

Στην τελευταία μας εξόρμηση, αφήσαμε τα πράγματα κάτω από το πετρογέφυρο, φτάσαμε στην Γεράνια λίμνη και αφού βουτήξαμε αρκετές φορές από τα βράχια δεξιά και αριστερά προχωρήσαμε μέχρι το σημείο που την Νέδα συναντά ο παραπόταμος από το χωριό Δραγώγι. Μετά επιστρέψαμε στο σημείο εκκίνησης και αποχαιρετήσαμε την Νέδα μέχρι την επόμενη φορά. Πήραμε όμως μαζί αρκετές φωτογραφίες και μοναδικές στιγμές χαλάρωσης. Ανυπομονούμε για την επόμενη φορά. 

Τέλος θέλω να αναφέρω ότι σχετικά με την αξιοποίηση του μέρους από τις αρμόδιες αρχές ούτε λόγος να γίνεται. Το πετρογέφυρο είναι αφημένο στην μοίρα του, ευτυχώς (πέρυσι νομίζω)  κάποιος έκοψε τα δέντρα που το είχαν ακουμπήσει και μπορούσαν να του προκαλέσουν φθορές. Ούτε και στον περιβάλλοντα χώρο έχει γίνει κάτι, όσο για τον δρόμο, αν μείνει έτσι, σε λίγα χρόνια οι μόνοι επισκέπτες που θα μπορούν να το επισκεφθούν είναι τα αγριογούρουνα. Πέρυσι μάλιστα είχα στείλει σχετικό e-mail στην περιφέρεια Πελοποννήσου και ακόμα περιμένω απάντηση.












Τρίτη, 8 Ιανουαρίου 2019

Κατασκευή ψησταριάς και παραδοσιακού ξυλόφουρνου



Όποιος έχει μεγαλώσει σε χωριό ξέρει τι θα πει ξυλόφουρνος και γιατί ήταν αναγκαίος για κάθε οικογένεια. Έτσι και εμείς,
μεγαλώσαμε με τον ξυλόφουρνο τον οποίο χρησιμοποιούσαμε κατά κύριο λόγο για το ψήσιμο του ψωμιού. Κάθε 15 ημέρες περίπου άναβε για να ψήσει το ψωμί τις οικογένειας, τις μικρές κουλούρες για εμάς τα παιδιά και τα παξιμάδια από το ψωμί που είχε περισσέψει από την προηγούμενη φορά. Ορισμένες Κυριακές και ειδικά σε γιορτές άναβε για να ψήσει το φαγητό της οικογένειάς μας. Η γεύση σε ότι ψήναμε ήταν μοναδική. Θυμάμαι την γιαγιά μου να μου λέει τι ξύλα να βάλω για κάθε περίσταση, το πουρνάρι κάνει νόστιμο αυτό το φαγητό μου έλεγε, η ελιά το άλλο. Δεν
θυμάμαι ακριβώς τι ξύλα χρησιμοποιούσαμε σε κάθε περίπτωση αλλά τέλος πάντων.
Ο παλιός μας ξυλόφουρνος, τον είχε φτιάξει ο πατέρας μου, όπως και αρκετούς στο χωριό, είχε αναγκαστικά γκρεμιστεί μετά από μια μετατροπή που έπρεπε να κάνουμε στην αποθήκη στην οποία στεγαζόταν.
Είχα ζητήσει λοιπόν από τον πατέρα μου να τον ξαναφτιάξει σε άλλο μέρος στην αυλή και μου είχε υποσχεθεί ότι θα το έκανε κάποια στιγμή, αλλά τελικά δεν τα κατάφερε. Τα χρόνια στις πλάτες του είναι πολλά και δεν έχει πλέον δυνάμεις για τέτοια πράγματα. Πήρα και εγώ την απόφαση να τον φτιάξω μόνος μου, μαζί με μία ψησταριά, με οδηγίες κυρίως από το internet

Στο internet σήμερα μπορείς να βρεις πληροφορίες για τα πάντα απλά θέλει λίγο χρόνο και ψάξιμο για να ξεχωρίσεις τις πληροφορίες που αξίζουν από τις λιγότερο ή τις καθόλου χρήσιμες.

Τελικά μετά από αρκετό καιρό, περίπου ένα χρόνο, γιατί μόνο όποτε πήγαινα στο χωρίο και είχα χρόνο έφτιαχνα και από λίγο, η ψησταριά και ο φούρνος έχουν σχεδόν ολοκληρωθεί. Η ψησταριά μάλιστα έχει δοκιμαστεί.

Το αποτέλεσμα προσωπικά με ευχαριστεί πάρα πολύ γιατί και τα δύο έγιναν όπως τα περίμενα.
Το κέρδος εκτός του χρηματικού, το οποίο είναι πολύ μεγάλο, είναι επίσης η ευχαρίστηση της δημιουργίας.
Ξέρεις ότι είναι κάτι το οποίο έχεις φτιάξει με τα χέρια σου, κάτι το οποίο έχεις δημιουργήσει. Οι άνθρωποι στις μέρες μας έχουν ανάγκη από δημιουργία.

Τώρα μένει να χτιστεί ο φούρνος εξωτερικά για  να μονωθεί, να φτιαχτεί η καμινάδα,  να επενδυθεί με πέτρα και να φτιαχτεί η πόρτα του.
Σύμφωνα με τις οδηγίες που έχω ακολουθήσει κυρίως από τον κύριο Μαλλιώρα Γιώργο (κατασκευάζει ψησταριές και ξυλόφουρνους) και τον ευχαριστώ πολύ, νομίζω ότι το τελικό αποτέλεσμα θα είναι πολύ καλό. Υπολογίζω το Πάσχα να κάνω το πρώτο μου ψήσιμο.

Αν και ξέρω ότι δεν θα είναι όπως παλιά, ανυπομονώ να φτιάξω τα “πολυακουσμένα” γεμιστά του ξυλόφουρνου και το αρνάκι – κατσικάκι με τις πατατούλες, σιγοψημένο για αρκετές ώρες, αυτό εξάλλου είναι και ένα από τα μυστικά για την νοστιμιά των φαγητών που ψήνονται σε ξυλόφουρνο. 

Για οποίον θέλει περισσότερες πληροφορίες για κόστη και για τεχνικά, μπορεί να μου στείλει e-mail και ευχαρίστως να ενημερώσω.

Θα ακολουθήσουν και νέες φωτογραφίες μετά την ολοκλήρωση των εργασιών που υπολείποντε και φυσικά μετά από τα ψησίματα που θα ακολουθήσουν.

Χριστούγεννα 2018


Ευκαιρία για μία εβδομάδα απόδρασης μακριά από την φασαρία της πόλης στο όμορφο χωριό μας. Την αρπάζουμε λοιπόν (όπως και κάθε τέτοια ευκαιρία) και ανήμερα των Χριστουγέννων το μεσημέρι αντικρίζουμε από τον βράχο στον Άγιο Νικόλα το χωριουδάκι μας με τα όμορφα σπιτάκια και τις καμινάδες των λιγοστών μόνιμων κατοίκων να καπνίζουν.
Κρίμα που δεν μπορέσαμε να κατέβουμε την προηγούμενη ημέρα για να πάμε ανήμερα των Χριστουγέννων στην εκκλησία. Έχει μεγάλη διαφορά από την πόλη. Στην πόλη έχει κοσμοσυρροή και γενικά δεν το ευχαριστιέσαι, δεν πειράζει όμως τι να κάνουμε! την επόμενη φορά.
Αφού ανάψαμε τζάκι, ξυλόσομπα  και ένα ηλεκτρικό καλοριφέρ στο υπνοδωμάτιο, το παγωμένο μας σπίτι άρχισε να ζεσταίνεται.

Στην αυλή όπως είχα υποσχεθεί στα μικρά στολίσαμε το Χριστουγεννιάτικο μας δέντρο, κρεμάσαμε τις κούνιες και άρχισε το παιχνίδι. Παιχνίδι στην φύση  που τόσο λείπει από τα παιδιά των πόλεων και το έχουν ανάγκη. 
Αυτά έχουν ανάγκη το παιχνίδι και εγώ την ηρεμία και το άδειασμα του μυαλού χαζεύοντας την θέα από την αυλή. Μία θέα που ενώ βλέπεις το ίδιο τοπίο δεν το βαριέσαι γιατί  κάθε μέρα είναι κάτι διαφορετικό. Μία θα είναι μέσα στην ομίχλη, την άλλη θα είναι λουσμένο από τον ήλιο, την άλλη θα είναι χιονισμένο.
Περάσαμε 6 ημέρες ηρεμίας με το κεφάλι μας άδειο από τις σκοτούρες και το άγχος που βιώνουμε καθημερινά στην πόλη και με συντροφιά τις όμορφες στιγμές και εικόνες επιστρέψαμε και ονειρευόμαστε την επόμενη φορά που θα ξανάρθουμε.
Σίγουρα αυτή η φορά δεν θα είναι πολύ μακριά!!!




Τετάρτη, 8 Αυγούστου 2018

Διακοπές καλοκαίρι 2018


Οι διακοπές κοντά στην φύση είναι κάτι που έχει ανάγκη ο κόσμος των πόλεων, πόσο μάλλον για εμάς που έχουμε μεγαλώσει εκεί. Είναι και υποχρέωση μας θα έλεγα να δείξουμε στα παιδιά μας την υπέροχη φύση που έχει το χωριό μας και να μάθουν έναν εναλλακτικό τρόπο διακοπών σε συνδυασμό μάλιστα με τις διακοπές στην θάλασσα.
Η θάλασσα απέχει 35 λεπτά από το χωριό μας και μέρα παρά μέρα μπορείς άνετα να πηγαίνεις. Έτσι κάναμε και εμείς, μια μέρα Νέδα μία μέρα θάλασσα. Τα μικρά βέβαια θέλανε κάθε μέρα ποτάμι, είναι κάτι ξεχωριστό για αυτά, κάτι μοναδικό.

Έτσι λοιπόν όπως και  πέρυσι την πρώτη μέρα στην Νέδα στην τοποθεσία Στοιχειό φτιάξαμε την πισίνα μας (φράξιμο του ποταμού με πέτρες) και άρχισε το κυνήγι βατράχων. Βέβαια η αιχμαλωσία τους κρατούσε λίγα λεπτά γιατί μετά επέστρεφαν στο φυσικό τους περιβάλλον.

Την επόμενη ημέρα είχε πεζοπορία μέσα στο ποτάμι προς την νότια πλευρά.
Στόχος ήταν να φτάσουμε στον καταρράκτη στην θέση Γκούρζα. Η απόσταση αρκετή, περίπου 2,5 χιλιόμετρα αλλά κάθε άλλο παρά βαρετή.
Το τοπίο απίστευτα όμορφο, δεν είναι τυχαίο που πλέον ο περισσότερος κόσμος γνωρίζει την Νέδα και την επισκέπτεται.

Όταν τελικά φτάσαμε, η θέα του καταρράκτη στα μικρά είχε σαν αποτέλεσμα τα ουρλιαχτά χαράς και θαυμασμού τους να διαταράξουν την ηρεμία στην γύρω περιοχή για αρκετή ώρα. Είναι κάτι που θα τους μείνει αξέχαστο.

Άντε του χρόνου θα πάμε στην γεράνια λίμνη και στους καταρράκτες του Στομίου. Το μόνο σίγουρο είναι ότι το μέρος προσφέρει πολλά και δεν πρόκειται ποτέ να βαρεθείς.

Υ.Γ.Η λίμνη στο Στοιχείο είναι έτοιμη και σας περιμένει






Κυριακή, 24 Δεκεμβρίου 2017

Σάββατο, 23 Δεκεμβρίου 2017

Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017

Μαζεύουμε ελιές. Ίσως τον σπουδαιότερο καρπό της γης !!!



Ήρθε η εποχή για το μάζεμα των ελιών. Μια γεωργική ενασχόληση που με πολύ κόπο αποδίδει ίσως το καλύτερο προιόν που μας προσφέρει η μητέρα γη. Δεν είναι τυχαία η έκφραση «μου βγήκε το λάδι», πόσο μάλλον στο ορεινό χωριό μας που το πρωί ξεκινάς με -2 βαθμούς και τα πάντα παγωμένα. 
Τα χωράφια στο χάνι ο ήλιος δεν τα βλέπει σχεδόν καθόλου αυτή την εποχή και η θερμοκρασία το μεσημέρι άντε να φτάσει τους 5 βαθμούς. Το έδαφος δε πεζούλια διαδοχικά το ένα μετά το άλλο κάθε άλλο παρά βοηθάει στο στρώσιμο για το μάζεμα. Τα χέρια παγώνουν το πρωί και με δυσκολία καταφέρνεις να απλώσεις τα δίχτυα, να κόψεις την ελιά και να τινάξεις τον καρπό. Όλα τα παραπάνω δηλαδή μόνο αρνητικά και αποτρεπτικά μπορούν να χαρακτηριστούν για την ελαιοπαραγωγή στον τόπο μας. 
Υπάρχουν όμως κάποιοι (ανάμεσά τους κι εγώ)  οι οποίοι με πείσμα κα αψηφώντας όλα τα παραπάνω  συντηρούν  τα χωραφάκια τους και αποζημιώνονται το μέγιστο από το αποτέλεσμα.
Στην περίπτωση που η καλλιέργεια είναι και βιολογική το αποτέλεσμα είναι ακόμα καλύτερο. Και μην μου πει κανείς ότι δεν αποδίδει. 20 χρόνια έχω να βάλω λίπασμα και το λαδάκι της χρονιάς το παίρνω και με το παραπάνω. Περισσότερο κλάδεμα μόνο και τίποτα παραπάνω.
Μπορεί να είναι ο τόπος, μπορεί να είναι το υψόμετρο, μπορεί να είναι κάτι άλλο, όμως το λάδι που παράγει η περιοχή δίπλα στην Νέδα είναι μοναδικό.
Δεν το λέμε μόνο εμείς που το μαζεύουμε γιατί μπορεί να μην είμαστε αντικειμενικοί, το λένε όσοι το έχουν δοκιμάσει.

Όσοι έχουν παρατήσει τα χωράφια τους, τους προτείνω να το ξανασκεφτούν.  Εξάλλου υπάρχει και η θετική πλευρά του θέματος. Ξεκούραση το βράδυ δίπλα στο τζάκι ή στην σόμπα, ψήσιμο στο τζάκι, χορταράκια από το χωριό και καλό κρασάκι. Τα υπόλοιπα στις φωτογραφίες και στο βιντεάκι που επισυνάπτω.

Κυριακή, 5 Νοεμβρίου 2017

Φτιάχνουμε ζυμωτό ψωμί όπως παλιά στο χωριό

Συνταγή πολύ απλή και για το επιτυχημένο αποτέλεσμα βασικό ρόλο παίζουν τα υλικά.
- 1/2 (μισό κιλό) αλεύρι βιολογικό για όλες τις χρήσεις.
- 1/2 (μισό κιλό) αλεύρι βιολογικό ολικής άλεσης.
- Λίγο αλάτι
- Ένα φακελάκι μαγιά.
- Λίγο ελαιόλαδο (από το χωριό στο χάνι)
- Ζεστό νεράκι.

Εκτέλεση.

Σε ένα μπολ βάζουμε το αλεύρι προσθέτουμε την μαγιά και ανακατεύουμε. Στην συνέχεια προσθέτουμε το νερό και το αλάτι και ξεκινάμε να ζυμώνουμε. Για την ποσότητα του νερού δεν είμαι σίγουρος το υπολογίζεις  στην πράξη. Θέλει τόσο έτσι ώστε να μην κολλάει το ζυμάρι στο χέρι. Αν έχουμε βάλει λίγο παραπάνω νερό προσθέτουμε λίγο αλευράκι ακόμα. Μετά από 5 λεπτά ζύμωμα και αφού έχουν ανακατευθεί καλά όλα τα υλικά φτιάχνουμε μια μπάλα με την ζύμη και την τοποθετούμε σε ένα μπολ στο οποίο έχουμε βάλει λίγο ελαιόλαδο (για να μην κολλήσει μετά που θα την βγάλουμε). Την πιέζουμε λίγο από πάνω για να πάρει ένα οβάλ σχήμα και αφού σκεπάσουμε το μπολ με μία πετσετούλα, την αφήνουμε για μία με μιάμιση ώρα.
Το ποθετούμε την ζύμη πάνω σε λαδόκολλα σε ένα ταψί, βάζουμε το ταψί στην τελευταία θεση (κάτω κάτω) στον φούρνο τον οποίο έχουμε προθερμάνει  στους 200 βαθμούς στις αντιστάσεις πάνω - κάτω.
Ψήνουμε για μία ώρα και 15 λεπτά και έχουμε ψωμάκι για μία εβδομάδα. Αν θέλουμε βάζουμε το μισό  στην κατάψυξη για να το διατηρήσουμε φρέσκο.
Η γεύση του ανταγωνίζεται μόνο το ψωμί που έφτιαχνε η μάνα μου στο χωριό.

Σε αναμονή για το επόμενο που θα είναι στον ξυλόφουρνο (όταν τον φτιάξω) στο χωριό καμένος με πουρνάρι και βελανιδιά.

Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

Μικρή σοδειά μεγάλης όμως βιολογικής αξίας !!!



Κάθε φορά που θα πας στο χωριό όλο και κάτι θα πάρεις μαζί σου. Πράγματα από την μητέρα φύση τα οποία σου προσφέρει απλόχερα, και το κυριότερο μεγάλης βιολογικής αξίας.

Τους προηγούμενους μήνες για παράδειγμα η ρίγανη. Η ποιότητά της και η γεύση της μοναδική. Όποιος την έχει δοκιμάσει καταλαβαίνει. Χωρίς υπερβολές πουθενά μα πουθενά δεν έχω βρει κάποια να την ξεπερνάει.

Ο Οκτώβριος είναι ο μήνας των καρυδιών. Άλλη μία φοβερή τροφή με μόνο ευεργετικά αποτελέσματα στον οργανισμό. Είναι ένα από τα καλύτερα supper food όπως έχουν συνηθίσει να τα λένε σήμερα οι «ειδικοί» διατροφολόγοι.
Μετά από 10 χρόνια η καρυδιά στον κήπο και χωρίς καμία φροντίδα μας έδωσε 10 κιλά φανταστικά καρυδάκια.


Μαζί με αυτά προέκυψαν και τα σταφυλάκια , τα οποία να ομολογήσω δεν τα περίμενα, νόμιζα ότι τα σπουργιτάκια και τα υπόλοιπα πτηνά δεν θα είχαν αφήσει ούτε ρόγα αλλά σώθηκαν. Σώθηκαν γιατί ήταν καλά κρυμμένα κάτω από τα φύλλα στο πεσμένο κλήμα στον κήπο.  Και αυτά γευστικά μοναδικά. Μπορεί να έχουν κουκούτσια αλλά είναι «πραγματικά» σταφύλια. Κοκκινέλι μου λέει ο πατέρας μου ότι είναι και το είχε φυτέψει από κλήμα που είχε στο αμπελάκι που διατηρούσε πολύ παλιά στο ποτάμι.


Γιατί όπως ξέρουμε καλά και κάθε φορά το επιβεβαιώνουμε, τα απλά πράγματα στην ζωή σε ευχαριστούν και έχουν αξία.